woensdag 13 december 2017

Dag twee

.
Gisteravond hebben we de eerste kaars voor Chanoeka gebrand.
Ik was bij de kleinkinderen, dus dat is dan extra feestelijk.
Volgend jaar zorg ik er voor, dat ieder een eigen chanoekia (kandelaar) heeft. 
Da's wel zo leuk...


En nu ben ik weer in mijn eigen huis en hoef ik met niemand ruzie te maken over wie de kaarsjes mag aansteken.
Het tweede kaarsje is er vandaag na zonsondergang bij gekomen en ik heb het lekker zélf aangestoken....
Ik hou toch zo van dit feest, zo lekker licht!


Straks om 19 uur ga ik met wat vrienden naar de Grote Markt.
Daar komt een enorme menora te staan en daar zal de burgemeester het eerste lichtje aansteken en daarna de rabbijn de andere ontsteken.
Er wordt dan gezongen en soms zelfs gedanst.
Er is een enorm gevoel voor saamhorigheid! 
En na afloop...
Latkes eten en soefies smikkelen in het stadhuis...

Hier is nog een foto van internet geplukt van de Chanoeka-viering in 2015 ...


Grappig om de grote kerstboom op de Grote Markt er achter te zien.
En hier kun je zien hoe groot die menora is:



"It's the most wonderful tiome of the year!"


Tot slot: Adam Sandler met een Chanoeka-lied...









dinsdag 12 december 2017

Chanoekah

.
Vandaag is de eerste van de acht dagen van het Chanoekah-feest. 
Het is een heerlijk feest, één en al licht en lekkernijen.
Er wordt een wonder van meer dan 2017 jaar geleden gevierd van het olielampje dat 8 dagen bleef branden met een miniem restje olie erin.
Ik het jammer dat het eigenlijk "maar" één van de kleine Joodse feestdagen is, dus ik vier het groots met alles erop en eraan. Met voor ieder een eigen chanoekiah en eigen kaarsjes.

Ik heb mijn chanoekiah opgepoetst. Dat is de kandelaar waar de 8 kaarsen in kunnen.
De negende kaars is de kaars waarmee je elke dag de andere aansteekt.
Elke dag steek je een kaarsje meer aan.
Totdat uiteindelijk, na 8 dagen de achtste kaars brandt.


De grote koperen chanoekiah komt uit mijn ouderlijk huis.
De kleine zilveren is mijn eigen kandelaar en dan de allerkleinste, dat lage ding, is er eentje voor één van de kleinkinderen.
Ze nemen vanmiddag nog een eigen kandelaar mee.
Dus dat wordt één en al licht.

En de lekkernijen?
Dat zijn soefganiot, oftewel soefies.
Oliebolletjes gevuld met lekkere jam.
Die heb ik gewoon gekocht in de Joodse winkel in Buitenveldert.
Maar de latkes... die bak ik zelf!
Sterker nog...
Ik bén al aan het bakken...
Dit zijn ze en er komen er nog een heleboel bij want iedereen is er dol op...



(voor het recept klik je op: latkes)





maandag 11 december 2017

Deva Premal

.
Ken jij Deva Premal?
Of eigenlijk: kun jij mantra-zingen... zingend mediteren?

Ik heb het jaren gedaan in de Watertoren in Overveen, met een groepje zangers mantra's zingen in het Sanskriet en die mantra's maar steeds herhalen. Heerlijk om te doen!
Je weet niet wat de woorden inhouden, dus kun je je hoofd lekker helemaal leegmaken.

Deze tekst bijvoorbeeld van de Gayatri-mantra:

"Om bhur bhuva svaha, tat savytur varenyam,
Bargho devasha dimahi, dyo yona pracho dajaat"

Daar kun je toch geen touw aan vastknopen?
En daarom is het zo lekker. Ik hoef namelijk nergens een touw aan vast te knopen.

Maar helaas... de watertoren werd verkocht en we konden er niet meer zingen.
Echt jammer, het was zo lekker om te doen, zo ontspannen en heerlijk.

Maar... ik ben een gelukkig en gezegend mens!
Mijn buren vroegen of ik mee wilde naar een concert van Deva Premal.
Dat is dé mantra zangeres van alle mantrazangers ter wereld. Ze gaat in een jaar tijd de hele wereld rond en deed Nederland aan: in de schouwburg van Almere.
Bij binnenkomst was ik al blij verrast door de entourage en alle rozenblaadjes die op het podium lagen.


600 mensen in de zaal. 600!
En toen... kwam Deva binnen, met haar begeleiders Miten en Manose. Iedereen was meteen doodstil. Zo prachtig spannend!


Daar waar je de maan ziet verschijnen later teksten, want... het is niet zomaar een concert... het is een mantra-concert en dat betekent dat je mee mag zingen. 
En dat is nou precies wat iedereen wil: al die 600 mensen willen allemaal meezingen...


Hier word je zo blij van, zo warm van binnen... van met elkaar zingen en open staan voor de goeie vibratie en voor een boodschap van liefde en vrede en saamhorigheid.
Toen het concert bijna afgelopen was vroeg Deva of we niet wilden applaudisseren.
En dàt was zo intens... de laatste tonen klonken en het was muisstil.
Al die 600 mensen keken allen ontroerd naar die mooie mensen op het podium.
Tot die begonnen te zwaaien.
In plaats van applaus was er zwaai zwaai zwaai...

Ik ben er nóg blij van!

En nu... een filmpje van de Gayatri-mantra. Je ziet ook dat het publiek aan het meezingen is...
En die kleine spring-in-het-veld is Manose. Die speelt fantastisch op allerlei soorten blaasinstrumenten.








vrijdag 8 december 2017

Op weg naar...

.
Achterbuurvrouw is naar de zon. Lekker! Ik vind de regentijd hier eigenlijk niks aan.
Maar ja... goeie kleding en niet mopperen. Basta!

Als Achterbuurvrouw weg is verzorg ik altijd haar kat, Gerritje. Een schat van een kat en dus geen straf om op hem te passen.
Bovendien ligt de krant daar en zet ik een kopje koffie. Dus prima.

Vanmorgen op weg naar Gerritje ontdekte ik wat deurteksten.
Ik lees altijd alle letters die ik tegenkom, of eigenlijk: ik vreet ze... en dit is de score van 5 minuten omlopen naar de straat bij mij achter.
Hier begon het mee en ik vond 'm wel geestig. Er wordt daar in dat pand al maanden geklust, maar als de verf besteld is, dan kan het zomaar zijn, dat dit de laatste fase is.
Als je de verf gewoon in de winkel koopt ben je natuurlijk wel sneller...



Dan weer een paar deuren verder een sticker. Best wel goed eigenlijk, dat je de hulpverleners (brandweer??) laat weten dat er dieren in huis zijn.
Zou wel willen weten wat voor dieren... 


En dan hebben we deze... de bel is kapot. Komt wel vaker voor. Kloppen graag, op raam of deur.
Gauw maken die hap, anders schrik je je elke keer het leplazarus!


En tot slot een briefje bij Boze Buurvrouw op het raam.
Zij woont bij mij verderop en is een enorme mopperkont.
Iedereen is gek of op weg naar gek en als ik haar zie maak ik snel een rondje.
Haha, nee hoor. Zo ben ik niet.
Ik groet haar vriendelijk, want dat is wel het handigst.
Het verhaal van de fietsen tegen het raam of op straat of in het fietsenrek is een langdurig zeikverhaal. Daar zal ik je niet mee lastig vallen...



Prettig weekend en Gut Sjabbes...

(Foto's: Dassa Goldberg)

donderdag 7 december 2017

Einmal nichts tun


Einmal nichts tun...



Einmal nichts tun, 
nur im Gras liegen,
die Erde riechen, 
sein Herz klopfen hören,
in den Wolkengebirgen Figuren suchen,
mit den Wölklein dahinsegeln, 
die krabbelnden Käfer beobachten, 
dem Gaukeln der Schmetterlinge folgen, 
den gelb-behosten Bienen und Hummeln 
beim Honignaschen zuschauen,
nach Herzenslust Mensch sein- nichts anderes. 

Anton Haller





Alleen maar niksen…


Alleen maar niksen,
alleen maar in het gras liggen,
de aarde ruiken,
je hart horen kloppen,
in de wolkengebergten figuren zoeken,
met een wolkje wegzeilen,
het kruipende torretje bekijken,
het fladderen van de vlinders volgen,
de geelgebroekte bijen en hommels bij het honingsnoepen zien,
naar hartelust mens zijn- niets anders.





(vertaling: Hadassah Goldberg)

woensdag 6 december 2017

poëzie, dat ben jij...

.


‘ ¿Qué es poesía?’ dices mientras clavas

en mi pupila tu pupila azul.

‘ ¿Qué es poésia?” Y tú me lo preguntas?

Poésia…… eres tú.


“Wat is poëzie?” vraag je,
terwijl je blauwe ogen in de mijne kijken.
“Wat is poëzie?” En dat vraag je aan mij?
Poëzie…… dat ben jij!



dinsdag 5 december 2017

Benieuwd

.
Tot nog toe is er nog maar één iemand die weet dat dit blog bestaat.
Ik ben zo benieuwd, of het helemaal vanzelf bekend wordt, zonder er iets voor te doen.
Dat is het eigenlijk.
Maar wat wil ik er verder mee?
Wil ik weer elke dag iets schrijven?
En dan nog wat: waarom schrijf ik niet gewoon met een pen op een papiertje of in een schriftje?
Als ik mij wil uiten, kan dat dan niet gewoon zonder dat anderen het het zo nodig moeten lezen...


Voordat de computer er was en het internet... toen iedereen nog met een ganzenveer schreef... was het toen eigenlijk wel leuk om zomaar iets te schrijven?